Leiderschapslessen in The Last Dance

Documentaire van Michael Jordan, The Last Dance, al gezien? Ik heb deze documentaire als sportliefhebber gekeken, maar daarnaast heeft het me vooral geïnspireerd op het onderwerp ‘leiderschap’, een onderwerp dat ik veel tegen kom in mijn werk wanneer ik individuen en teams begeleid. Deze documentaire bevestigt voor mij enkele gedachten/theorieën die bijdragen aan goed leiderschap. Mijn top 3 take-outs:

  1. Leider en Leermeester

Michael Jordan wordt geroemd om zijn leiderschap. Ook niet gek als je je bedenkt dat hij met de Chicago Bulls zes keer NBA kampioen is geworden. Zijn aandeel in het veld was groot, maar zijn leiderschap naar de rest van het team was misschien nog wel groter. Waar hij met een vurig rode aanpak zijn aanvoerderschap kleur geeft, wordt dit door iedereen geaccepteerd. Gek eigenlijk wanneer je bedenkt dat ‘vurig rood gedrag’ (om je daar wat beeld bij te geven: directe en snelle communicatie, beslissingen willen nemen, drang naar competitie, hoge eisen stellen) het vaakst genoemd wordt als ‘gedrag dat je irriteert’ tijdens mijn teamsessies. Hoe kan het dat Michael hier wel mee wegkomt? Hij stelt zich op als leermeester. Vanuit eigen kennis en ervaring geeft hij zijn teamgenoten de juiste aanwijzingen mee. Je kunt namelijk pas iets werkelijk overdragen als je het zelf doorleefd hebt. En zoals hij zelf ook zegt: ‘Als je erbij komt speel je volgens mijn standaard en minder accepteerde ik niet. Vraag maar aan mijn teamgenoten. Het punt met Michael was dat hij niks van je vroeg dat hij niet zelf deed.’

  1. Leiderschap en Lidmaatschap: 

De kern van leiderschap is het vermogen om richting te geven en focus te bieden. En daarin dus ook de moed te hebben om je eigen pad te volgen en je los te maken van de wereld achter je. Het kan een wat eenzame plek zijn. 

Als leider is het daarom belangrijk dat je voor jezelf een plek creëert waar je ook jezelf nog kan laten inspireren, je wordt uitgedaagd om te leren of waar je mag leunen. Een plek waar je zelf weer lid mag zijn en juist niet de leider hoeft te zijn, om zo een verdere stap in je ontwikkeling te maken. Duidelijk wordt dat deze plek voor Michael zijn gezin van herkomst is. De competitie met zijn broers (waarvan één broer lange tijd beter was in basketbal dan Michael) heeft ervoor gezorgd dat hij weet wat vechten is en hij zo zijn vaardigheden bleef ontwikkelen tot het hoogste niveau. Maar de band met zijn vader, die tot zijn dood elke wedstrijd achter hem stond, zorgt ervoor dat Michael ook op topniveau bleef groeien in zijn spel. Hij wist als geen ander dat Michael aangaat op ‘competitie’. Zo blijft hij hem uitdagen het beste uit zichzelf te halen door continu de ‘competitie’, die hij zo gevoeld heeft met zijn broers, aan te halen. Zo zegt zijn vader: ‘Wil je het beste uit Michael halen? Vertel hem dat hij iets niet zo goed kan als iemand anders en hij neemt het als een persoonlijke uitdaging.’ Maar daarnaast is zijn vader ook de liefdevolle man waar Michael op kan leunen; die hem kan laten ontspannen in tijden van hoge druk door hem letterlijk weg te halen uit de NBA circus en die zijn zoon steunt wanneer de media hem in kwaad daglicht probeert te zetten. 

  1. Het geheel is meer dan de som der delen

Naast Michael is er nog een andere belangrijke man die de Chicago Bulls naar de overwinningen brengt. Negen jaar lang stuurt Phil Jackson, coach van de Chicago Bulls in het Michael tijdperk, een groep aan met continu wisselende samenstelling. Toch weet hij er elke keer een geheel van te maken. Hoe doet hij dat? Waar Phil in excelleert is dat hij iedereen in zijn geheel accepteert: hij ziet de talenten, maar ook de zwaktes en wat mindere kanten van die personen. Hij weet zijn teamleden in te zetten op hun sterkten en maakt ruimte voor de mindere kanten. Een heel goed voorbeeld is Dennis Rodman. Geroemd om zijn verdedigings- en rebound vaardigheden, maar een niet te temmen persoonlijkheid. In plaats van het onstuimige (nacht)leven van Dennis de kop in te drukken, laat hij Dennis ‘vrij’ en straft hij hem niet af als hij even verdwijnt voor een paar dagen Vegas. Phil ziet Dennis in zijn geheel: om gemotiveerd en scherp de verdediging in te gaan, moet hij zich een ‘vrij man’ voelen. Hoe anders is dat bij Michael die een ritme van elke dag training nodig heeft en competitie moet voelen om zich scherp te houden. Oog hebben voor elk individu in het geheel en dit bij elkaar brengen zorgt ervoor dat de groep meer is dan een optelsom der delen. 

Al zin om te kijken?

Recommended Posts

Leave a Comment